เผลอตีลูก🥹

พยายามหาเวลาพักผ่อนนะแม่ ลูกนอนก็นอนกับลูกไปค่ะ เราตอน 1 ปีแรกทำงานหาเงินด้วย เลี้ยงลูกเอง 24 ชม. นอนน้อย เครียดอารมณ์ร้ายมาก คุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ มีหลุดลงแป้นมือใส่ลูกไป แต่หลัก ๆ คือเสียงดังตะคอกใส่ ผลก็ลงที่ลูกค่ะ ไม่รู้ว่าเขากลัวหรือเกลียดเราจนไม่มองหน้าสบตาเราเลยนะ พอเป็นแบบนี้เรารู้ตัวละว่าที่ผ่านมาเราเป็นแม่ที่แย่สำหรับลูกมาก พยายามใจเย็น โมโหก็นิ่ง เงียบ กำมือจะได้ไม่เผลอทำลูกอีก แล้วก็ตัดสินใจลาออกจากงาน ทำงานหนักจนเครียดเลยออกแม่ม พอได้งานใหม่สบายขึ้นมีเวลานอนมากขึ้นก็อารมณ์ดีขึ้น ไม่วีนไม่เหวี่ยงไม่เสียงดังใส่ลูกแล้ว ใช้เวลาเกือบปีกว่าลูกจะยอมมองหน้าสบตาเราเลยค่ะ เราเข้าใจว่าการเป็นแม่มันเหนื่อย ไม่ไหวก็ขอความช่วยเหลือจากคนรอบตัวนะแม่ พยายามหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติ ใจเย็นให้มากขึ้นแม้ว่าเวลานั้นลูกจะไม่น่ารักก็ตาม เป็นกำลังใจให้แม่นะคะ