เราควรเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว หรือให้โอกาสเขาดีคะ

เราก็ทำงานเงินเอง เลี้ยงลูกเอง สามีมี อยู่ด้วย แต่ไม่ข่วยอะไรค่ะ เราถามตัวเองทุกวันมาเกือบปีว่าเราจะมีผัวไปทำไม ถ้าเราต้องดูแลตัวเองทุกอย่างทุกเรื่อง ลูกจะมีพ่อไปทำไมถ้าพ่อไม่แม้แต่จะป้อนข้าว อาบน้ำ พูดคุย เข้าใจการเป็นเด็กของลูก ไม่เคยใส่ใจลูก ไม่เคยคิดถึงลูก ทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ เราได้คำตอบตอนท้อง 7 เดือนค่ะ ว่าไม่มีเขาเราอยู่ได้สบายมาก เลยถามหย่าไป แต่เขาไม่หย่าค่ะ เขาบอกว่าที่บ้านเขาพ่อแม่แยกทางกัน พ่อมีเมียน้อย ตามีเมียน้อย เขาจะไม่มีเมียน้อย ไม่เลิกกับเมียเขาจะให้ลูกมีครอบครัวแบบพ่อแม่ลูกที่อยู่ด้วยกัน ซึ่งคนตกนรกเป็นเราค่ะ อยากหลุดพ้นแต่หาทางไม่ได้ ลูก 1.7 ขวบแล้วแม่ ถ้าอยู่ตรงไหนแล้วมันไม่ใช่ ไม่มีความสุขออกมาค่ะ แม่ไม่จำเป็นต้องแคร์คนที่รู้อยู่เต็มอกว่าเมียท้อง 4 เดือน แต่กลับไปเที่ยวเล่นยาจนโดนจับเข้าคุก เขาไม่แม้แต่จะคิดถึงลูกถึงเมียด้วยซ้ำ ว่าโดนจับมาเมียจะทำยังไง สนใจแต่ตัวเอง เห็นแก่ตัว คิดได้ก็ดีไปค่ะเรื่องยา แต่ถ้าคิดไม่ได้ล่ะ เอาเงินที่แม่หาไปเล่นยาล่ะ เมายาตบตีทำร้ายร่างกายล่ะ ดังนั้นอย่าอยู่กับคนเห็นแก่ตัวค่ะ คนที่ผ่านการติดคุก ผ่านคดีหางานยากนะ ลูกป้าเราก็เคยติดคุกคดียาเสพติด ทำงานเป็นรปภ.ก็เอาเงินไปเล่นยา โดนจับอีกรอบ ป้าวิ่งเต้นเอาบ้านไปจำนองประกันตัวออกมา ถามว่าเข็ดไหมล่ะ ก็ไม่ค่ะ จนสุดท้ายป้าไม่ให้ทำงาน ให้อยู่บ้าน นั่ง ๆ นอน ๆ ไป 50+ แล้วแม่ยังเลี้ยงอยู่เลย นี่คือตัวอย่างของคนที่คิดไม่ได้ สามีเราก็เคยโดนจับยาค่ะ แต่ไม่ติดคุกเพราะแม่จ่าย (โดนก่อนคบเราแล้ว) ตั้งแต่นั้นมาเขาไม่แตะอีกเลยค่ะ นี่คือตัวอย่างของคนที่คิดได้ แม่ประเมิณเอาก็แล้วกันว่าสามีมีเป็นคนแบบไหน มองความจริง อย่าหลอกตัวเองว่ามันอาจจะดีนั่นนี่โน้น ไม่ต้องค่ะ มองตามความเป็นจริง มองแบบว่าเขาไม่ใช่ผัวเรา เขาคือผัวเพื่อน แล้วถามตัวเองว่าถ้าได้ผัวแบบนี้จะเอาไหม แล้วแม่จะได้คำตอบค่ะ