ทำไงดีคะเเม่

คุณรู้สึกเข้าใจได้ค่ะ ลองคุยกับสามีตรงๆ ว่าคุณรู้สึกเหงา กลัว และต้องการให้เขารู้ ส่วนใหญ่สามีพอเข้าใจแล้วจะพยายามสั่งสอนให้นิ่มนอนหรือโทรติดต่อบ่อยขึ้น, เค้าโดยปกติไม่รู้ว่าเรากำลังวิตกกังวลอยู่เท่านี้เลย สำคัญคือหาตัวช่วย (พี่เลี้ยง ญาติ หรือเพื่อนบ้าน) เพื่อไม่ให้ตัวเองเหนื่อยจนเสียสติ เพราะเวลาเหนื่อยกับเครียดมากๆ ความกังวลก็ขยายตัวเองไป พอมีตัวช่วยและมีเวลาพักผ่อนหน่อย จิตใจจะอ่อนลงเยอะเลย ลองส่งความรู้สึกที่แท้จริงให้สามีฟังค่ะ แล้วดูว่าเขาจะได้ช่วยอย่างไร แต่ถ้าความวิตกกังวลหรือความร้องไห้นี้เกิดบ่อยเกินไป คุณอาจจะลองพูดกับแพทย์ตรวจสุขภาพจิตด้วยนะคะ เพราะการตั้งครรภ์บางครั้งอารมณ์ขึ้นลงมาก ที่ปรึกษาอาจช่วยได้จริง