ลูกสาวร้องไห้เอาแต่ใจอยากไปเล่นแต่บ้านเพื่อน

สวัสดีค่ะคุณแม่ แอดมินเข้าใจหัวอกเลยค่ะ วัย 5 ขวบครึ่งกำลังก้าวเข้าสู่ช่วงรอยต่อของการเป็นตัวของตัวเองอย่างชัดเจน ติดเพื่อน เริ่มมีความคิดความชอบส่วนตัวสูง และมักจะทดสอบขอบเขตของพ่อแม่ตลอดเวลา วิธีรับมือเรื่องอยากไปบ้านเพื่อนและการร้องไห้อาละวาด: ตั้งกติกาข้อตกลงล่วงหน้า (อย่าต่อรองตอนอารมณ์ร้อน): กำหนดเงื่อนไขที่ชัดเจน เช่น "กลับถึงบ้าน ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า กินของว่าง ทำการบ้านให้เสร็จ ถึงจะไปเล่นได้ 40 นาที" ตกลงวันให้ชัดเจน เช่น ไปบ้านเพื่อนได้เฉพาะวันอังคารกับวันพฤหัสบดี ส่วนวันอื่นเล่นที่บ้านเรา หยุดพฤติกรรมก้าวร้าวอย่างสงบแต่มั่นคง: หากน้องเริ่มยกนิ้วชี้หน้าหรือตะโกน ให้จับมือน้องลงเบาๆ มองตาในระดับเดียวกัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งและหนักแน่น: "แม่เข้าใจว่าหนูอยากไปเล่น แต่แม่ไม่อนุญาตให้ชี้หน้าหรือตะโกนใส่แม่ค่ะ" การตีหรือการระเบิดอารมณ์กลับ จะยิ่งกระตุ้นให้น้องต่อต้านและเรียนรู้ที่จะใช้ความรุนแรงเวลาโมโห ใช้เทคนิค "Time-in" ให้น้องสงบสติอารมณ์: เมื่อน้องร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ต้องพูดสอนยาวๆ เพราะน้องไม่รับฟัง ให้อยู่ข้างๆ อย่างสงบ: "ตอนนี้หนูกำลังโกรธ ร้องไห้ได้นะ พอน้ำตาหยุดไหลแล้วเราค่อยคุยกัน" รอจนน้องนิ่งลงสนิท ค่อยกอดและเริ่มอธิบายเหตุผลสั้นๆ เปิดโอกาสให้เลือกภายใต้กรอบที่คุณแม่กำหนด: แทนที่จะห้ามไม่ให้ใส่เลย ให้ใช้วิธี "จัดชุดตัวเลือกให้ 2 ชุด" ที่คุณแม่ยอมรับได้ (เช่น เสื้อครอปที่ไม่สั้นเกินไปจับคู่กับกางเกงขายาว หรือกระโปรงที่มีกางเกงซับในติดมาด้วย) เพื่อให้น้องรู้สึกว่าตัวเองยังมีสิทธิ์เลือก สร้างข้อตกลงเรื่องกาละเทศะ: พูดคุยแบบเปิดใจว่าชุดไหนใส่เล่นในบ้านได้ ชุดไหนใส่ไปนอกบ้านหรือไปโรงเรียนต้องเรียบร้อยเพื่อความปลอดภัยและความคล่องตัวเวลาวิ่งเล่น สอนเรื่องการระวังตัวและความปลอดภัยของร่างกาย: อธิบายเรื่องพื้นที่ส่วนตัว (Private parts) ว่าหน้าอก พุง ก้น เป็นของสงวนที่ไม่ควรเปิดให้คนอื่นดูหรือสัมผัส เพื่อฝึกการรักนวลสงวนตัวไปในตัว