ก่อนอื่นขอเป็นกำลังใจให้คุณแม่นะคะ ❤️ เข้าใจความรู้สึกนี้ค่ะ เคยตอนท้องลูกคนแรกกับสามีเก่า ตอนนั้นเรายังเด็กค่ะ 18 เองเขาจะเป็นแนวยังติดเพื่อน รักสนุก ว่างก็เป็นเล่นไพ่เล่นสนุ๊ก คลอดลูกแล้วก็ไม่ดีขึ้น ไม่มองอนาคต อยู่แบบไปวันๆ เราเลิกเลยค่ะ เลิกเอง ทิ้งเอง ไม่ไหวค่ะแบบนี้เรากับลูกแย่แน่ เรากลับมาเรียน กศน. ต่อปริญญาตรีจนจบ ดีที่มีแม่ มีป้าๆช่วยเลี้ยงลูก ตอนนี้น้อง 17 ปีแล้ว ตลอดเวลาเราตัดขาดจริงจัง ไม่เคยต้องให้ทางนั้นรับผิดชอบอะไรเลย เราดูแลกันเอง คือถ้าเรารู้สึกว่าอยู่ด้วยกันแล้วเป็นภาระมากกว่า ก็ไม่เอานะคะ ลูกต้องมาที่หนึ่งค่ะ เป็นพ่อคนแล้วถ้าคิดไม่ได้ก็ไม่ไหวค่ะ เสียเวลาอยู่ด้วย เวลาที่ผ่านมาเราไม่เสียดายนะคะ เราเสียดายเวลาที่เหลืออยู่มากกว่า
ตอนนี้เราก็เหนื่อยใจเรื่องสามีเหมือนกันค่ะ เขาไม่เคยเป็นผู้นำ ทุกวันนี้เราเลี้ยงลูกอยุ่คนเดียว เขาก็ไม่ช่วย เราเลี้ยงลูก เขาไปกินเหล้ากับมาไวบ้างดึกบ้าง กว่าจะตื่นก็บ่ายๆ เราเลี้ยงแต่ลูก ไม่มีเวลาทำกับข้าว กว่าเราจะได้กินคือต้องรอเขาตื่น ทำงานได้ตังมาไม่เคยให้ตังเราใช้เลย ถ้าไม่ขอก็ไม่ให้ ทุกวันนี้มีแต่แม่ที่คอยช่วยเหลือเราตลอด ทั้งเรื่องลูกของเราและค่าอยุ่ค่ากิน เหนื่อยมากค่ะ
ไม่เสมอไปค่ะ อยู่บ้านพ่อแม่เราเองดีสุดค่ะ ตอนนี้เราเองก็ผ่านมาแล้ว ยังไงๆ พ่อแม่เราไม่ยอมให้ลูกและหลานอดแน่นอนค่ะ ยิ่งท้องแก่เราจะยิ่งอ่อนไหวง่าย คิดมากมากก็ลงกับลูกอีก ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าเรา สักวันลูกเขาเองก็ไม่สนใจหรอกค่ะ
น้องสาวกลับบ้าน ลูกสอง คนโตไม่พอ 6เดือน คนเล็กเลิกแล้วเพิ่งรู้ว่าติดท้องตอนมาบ้าน พ่อกับแม่ช่วยเลี้ยงจนทุกวันนี้จะ 10ปีแล้วค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ❤
สำหรับเราถ้าสามีไม่ดี ถึงเราท้องอยู่ เราก็ตัดทิ้งได้ค่ะ เพราะโฟกัสที่ลูก เป็นกำลังใจให้นะคะ
เหมือนกันเลยค่ะ
มิ้น' ม่อส์ฯ.